"Tinsel Etopyalar" Serisi Bölüm-6 "Sentetik Bahçe"

Bu çalışma, ekolojik krizlerin yalnızca bilimsel veriler ya da istatistikler üzerinden değil, duyusal ve mekânsal deneyimler aracılığıyla nasıl aktarılabileceği sorusundan yola çıkmaktadır. Proje kapsamında geliştirilen VR sahnesi, izleyiciyi ıssız bir okyanusun ortasında, gezegende kalan son buzdağı ile karşı karşıya bırakır. Bu buzdağı, yalnızca fiziksel bir oluşum değil, aynı zamanda erimekte olan bir hafıza mekânı olarak kurgulanmıştır. Buz kütlesinin katmanlarında beliren silik izler ve zamansal kırılmalar, geçmiş ekosistemlerin ve yok olmuş yaşam formlarının fragmanlarını temsil eder. Bu bağlamda çalışma, İklim Değişikliği ve Biyoçeşitlilik Kaybı gibi küresel krizleri doğrudan temsil etmek yerine, onların yarattığı kaybı ve geri dönüşsüzlüğü deneyimsel bir düzlemde ele alır. Projede izleyiciye herhangi bir müdahale imkânı tanınmaz; bu tercih, insanın doğa üzerindeki kontrol yanılsamasını kırmayı ve onu yalnızca bir tanık konumuna yerleştirmeyi amaçlar. Mekân içinde ilerledikçe buzdağının çözülmesi, aynı zamanda içerdiği görsel ve işitsel izlerin de kaybolmasına neden olur. Böylece izleyici, bir ekosistemin yok oluşuna gerçek zamanlı olarak tanıklık eder. Sonuç olarak bu çalışma, sanal gerçekliğin sunduğu mekânsal ve duyusal olanakları kullanarak, ekolojik krizleri temsil etmekten ziyade hissettirmeyi hedefler. İzleyiciyi edilgen bir gözlemciye dönüştüren bu yaklaşım, şu soruyu ortaya koyar: Tanıklık etmek, hatırlamak ve deneyimlemek, kaybolan bir dünyayla yeniden ilişki kurmak için yeterli midir?